blog.

Chłodna radość

Na pierwszą myśl wieje chłodem, ale gdy spojrzymy na mapę i przypomnimy sobie o prądach morskich, to okaże się, że chłód staje się mocno oswojony, a woda, w której szaleją wieloryby, ma około 7–8°C. Zimno, ale ciepło. Tu miejsce na zatrzymanie się i odpowiedzenie sobie samemu, jakiej temperatury do życia potrzebujemy. Jedni jadą w ciepłe kraje i wygrzewają swoje kończyny, inni cieszą się z ciepłej wody w Arktyce. Jeśli ma się trochę tłuszczu, Arktyka wydaje się bardziej przyjazna. Jeśli ma się dużą warstwę tłuszczu jak humbaki, to takie wody wydają się wręcz tropikalne. Dzielę się kolejnym szczęściem na 70° szerokości geograficznej północnej. Końce światów bywają różne – tu akurat kończą się wielkimi ogonami humbaków, które znaczą zimną, ale ciepłą wodę swoją radością. Pełne śledzi żołądki, bezpieczne i niesamowite okoliczności zachęcają malucha do zabawy. Jeśli dorosły osiąga 30–45 ton masy, to niech ten maluch ma tylko 15 ton – to i tak wyrzucenie w kosmos takiego ciała wymaga nie lada energii. Jeśli robi to kilkanaście razy w krótkim czasie, to możemy uznać, że dla oka człowieka to rzecz spektakularna. Estetycznie to coś, co można porównać do twórczości Bacha czy może lepiej w tym przypadku Sibeliusa. Ten ostatni, ambasador skandynawskiej pustki, potrafił napełnić ją niezwykłymi poematami, tak jak humbaki napełniają fiordy swoim majestatem. Dziś jednak polecę do posłuchania Madrugadę i ich „Majesty”. Nie jest o wielorybach, ale dużo tu zimna i ciepła. Dużo jakiegoś odległego majestatu. Gdy patrzę na wzburzoną wodę, na pianę kropli morskiej wody, to mam jeszcze w skojarzeniach Afrodytę, której zdaje się nikt do wieloryba nie śmiałby porównać. Bo piękno ma więcej wymiarów niż kanony ukute w mediach.

Udostępnij:
Przejdź do treści