blog.

Latające wieloryby

Gdy w 1981 roku minęła zima stanu wojennego, która zabrała mi Teleranek i przyszedł koniec roku szkolnego mojej pierwszej klasy, dostałem pierwsze w zasadzie naukowe doniesienie o wielorybach, za dobre wyniki w nauce (taka punktoza). Autorem był Julian Tuwim, a tytuł pracy to „Pan Maluśkiewicz”, wydawnictwo Nasza Księgarnia. Cykl „Poczytaj mi, Mamo”. Na szczęście sam już czytałem i przeczytałem tę publikację wiele razy i z wielką uwagą. Jak to możliwe, że te wieloryby są takie wielkie? Pamiętacie? Łupinka z orzecha, jeszcze cień wielorybnictwa w postaci armaty, trochę tyciusieńkich rzeczy i już. Jeszcze tylko „samolot motyli” do Gdyni i na wodę. Ileż mi ta książeczka narysowała podróży i planów!

Przez wiele lat zjadłem sporo orzechów, sporo łupinek oglądałem z każdej strony. Pierwsze humbaki oglądałem w Cieśninie Bransfielda, potem płetwale karłowate przy Półwyspie Antarktycznym i w końcu finwale między Georgią Południową a Wyspą Słoniową. Były wielkie. Tym razem pojechałem do Gdańska, potem „samolotem motylim” do Tromsø i większą łupinką w okolice wyspy Spildra. I tu Pan od Przyrody (pan Maluśkiewicz) zobaczył wieloryby z każdej strony. Latający humbak, młody jeszcze, u boku matki pokazał swój plac zabaw. Naturalny, bez certyfikatów bezpieczeństwa. Skaczesz, fruwasz i to, co dzieci uwielbiają w skandynawskich przedszkolach, to wzbijanie w kałuży kurtyn z kropel swymi gumiakami. Tu było to wszystko plus zapach ich wydechów i odgłosy z przepastnej, fiszbinowej paszczy! Latające wieloryby, a pod wodą latające halibuty (pamiętacie Arizona Dream?). Wszystko to w otoczeniu gór, z wiatrem w twarz (w mordewind) i chłodem Arktyki. To wystarczy, by Tuwimem zakończyć:

„Teraz, gdy kto go zapyta,

Czy widział już wieloryba,

Nosa do góry zadziera

I odpowiada: — No chyba…”

W następnych wpisach pewnie ich jeszcze trochę pokażę. Z różnych stron i tu, i tam, i jeszcze tu.

Udostępnij:
Przejdź do treści