blog.

Fáhkan

Symbol siły, strażnika oceanu. Orka — fáhkan, bo o niej dzisiaj mowa – to dla Saamów nadbrzeżnych (mearrasámit) bardzo ważny symbol, uznany za potężnego morskiego łowcę. Rzeczywiście, trudno nie mieć szacunku dla tych inteligentnych ssaków i jeszcze trudniej przejść/przepłynąć obok nich obojętnie. Najczęściej widzimy miecze płetw, czasem i miłorzębowate ogony, a same głowy już rzadziej. Jednak, gdy się wynurzają (tzw. spyhopping), mogą ocenić na własne oczy, co dzieje się nad wodą. Potrafią jak gdyby stać na ulicy i patrzeć, co się dzieje: kto płynie, jak daleko do brzegu, co to za statek, a przede wszystkim – w rejonach, gdzie polują na morskie ssaki czy pingwiny – mogą zorientować się w sytuacji łowieckiej. Jej spojrzenie z jednej strony budzi radość tak bliskiego obcowania, z drugiej – zmusza do zastanowienia się nad jej siłą i tym, że w sumie tam, w fiordach, ignoruje ludzi. Nie mieszkam nad morzem, ale przestrzeń globalnego oceanu jest dla mnie tak wielką tajemnicą, że każde spotkanie z tym, co pod wodą, a zwłaszcza nad wodą, wywołuje we mnie ciarki. To jak hipoteza Riemanna dla matematyków – tak dla wiejskiego biologa wygląda obcowanie z dzikimi waleniami. A co dopiero posłuchać tych strażników morza pod wodą, ich śpiewów, nawoływań i pobyć w świecie zupełnie innym niż ten nasz! W naszej kulturze orki w zasadzie nie istnieją. Podobnie jak cała wiedza o wilku dla większej części populacji pochodzi z bajki o Czerwonym Kapturku, tak trochę informacji o orce mamy z filmu „Uwolnić orkę” – zresztą to bardziej film o przyjaźni niż o tym morskim ssaku. Mamy jeszcze piosenkę „Orki z Majorki”, cudownie absurdalną i powszechnie znaną wśród miłośników morskich ssaków. Reszta wydaje się być milczeniem, choć oczywiście są i książki, i trochę filmów przyrodniczych, gdzie życie tych ssaków jest z szacunkiem pokazywane i z zachwytem obserwatorów przekazywane dalej i dalej. Orka, specjalistka oceanu.

Udostępnij:
Przejdź do treści